Me and my wheelchair – first trip

Nou daar gingen we dan door ons eerste uitje stond gepland. We gingen met 2 andere gezinnen naar Avonturenboerderij Molenwaard. De kids vinden dat ontzettend leuk want daar zijn ook Teun en Fien. Van Teun en Fien is ook een televisieserie. Dus de kids kunnen alle liedjes en die hoor je dus ook de hele dag in het park. Een soort van “Small Small world” effect. We zijn er vorig jaar ook geweest en het was ontzettend leuk. Pas nu besef je hoeveel dingen je laat als je minder mobiel bent. Onbewust ben ik toch veel minder gaan doen en ook veel minder uitstapjes gepland. Die Minder ver waren of goed te doen waren met kleine stukjes lopen. Positieve ervan daardoor zijn we wel extra veel in het theater geweest. En dat vind ik natuurlijk helemaal niet erg!

Een week van tevoren had ik nog even wat in de tuin geoefend. Ik kon vooruit rollen, enigszins achteruit rollen en een rondje draaien. Daarmee had ik bedacht dat ik het wel redden. Ook was ik zo slim geweest om even de tuin uit te gaan het stoepje af te rollen en vervolgens weer in de tuin te gaan. Dat in de tuin gaan was nog wel een dingetje. Je heb namelijk een klein opstapje naar onze parkeerplek. En Ilona dacht natuurlijk: Eraf ging helemaal prima. Dus ik iets meer vaart nemend vooruit het stoepje op. Je kan vast wel raden dat het geen slim plan was want Ilona Werd vervolgens uit de rolstoel gelanceerd😱. Heel charmant op mijn kont vallend zat ik daar opeens op de grond. Natuurlijk gelijk om je heen kijken of de buren iets hebben gezien😅 hebben. Achteraf hoorde ik van de ergo dat je kleine stoepjes achteruit moet doen. Door vallen en opstaan leer je het wel💪🏻. Al was het niet bepaald goed voor mijn zelfvertrouwen hahaha.

Ah Fijn de dag was daar. Wij hadden alle spullen ingepakt zoals je vast weet met kinderen is dat een soort volksverhuizing! Ook de rolstoel ingeladen dus we konden weg. Tenminste dat dacht ik want we moesten weer terug omdat ik de invalide parkeerkaart was vergeten. Laten we zeggen dat het niet heel goed voor de sfeer is als je terug moet terug rijden. Maar goed dus toch onderweg op naar avonturenboerderij Molenwaard. Ik dacht zo dat ga ik even doen! Laatst in de tuin viel het best mee dus dat moet vandaag ook lukken. Huppa girl power.(om mezelf even een hart onder de riem te steken).

Toen we aankwamen bij de avonturenboerderij, stond Jesmay al te stuiteren in de auto. We zijn bij Teun en Fien hoera. Sla la la la. Dus de rolstoel uitgeladen best wel een prettige plek met een bruggetje waar je meteen overheen kan naar de kassa. Aangezien ik altijd degene ben die kaartjes regelt had ik dat nu ook gedaan. Onze kaartjes stonden op mijn telefoon. Bij de dame van de scan werd ik behoorlijk genegeerd. Meneer mag ik u kaartjes zien? Ja hoor mevrouw ik heb ze hier zei ik. Oh ik zag u niet. Nou lekker bedank ik ben zeker drie keer zo dik als normaal met die rolstoel . Dat begin lekker.

Nou daar gingen we dan rollen met je handen in het begin ging het wel aardig. Ik heb wat moeite met inschatten hoe breed en lang ik ben. Toen gingen we langs een padje naar de eerste dieren. Na een paar meter merkte is dat het sturen nogal lastig was. Doordat ik in mijn rechterhand minder gevoel heb en krachtverlies krijg ik een afwijking naar rechts. En laat daar nou net een steil stukje gras met een slootje. Top: Dus laten we de druk even opvoeren, als je teveel naar rechts gaat lig je zo in de sloot.

Dus om de beurt kwam heel lief iemand mij helpen met duwen. Super lief natuurlijk maar wat voel je je dan beperkt je kan niet overal naar toe. Omdat het technisch niet kan ivm met opstapjes, gras, modder of een trapje. Of omdat je geduwd wordt. Toen ik nog “normaal” liep had ik daar nog nooit over nagedacht. Het volgende besef moment was de rest ging met de kindjes in het deel van de kinderboerderij. Ik wachtte buiten het hekje maar daar mis je wel alle pret. Zulke keuzes moet je telkens maken. Waar besteed ik mijn. Energie aan? Of de dag langer mee kunnen maken of nu mee de kinderboerderij in.

Een andere dingentje was dat je overal moest wachten. Nou is dat totaal niet mijn sterkste punt. Net als dat ik moest wennen met een kind dat alles dubbele tijd kost. Met de rolstoel kost het dus helemaal 3 dubbel zoveel tijd. Mooi nieuw leerpuntje of te wel je heb geen keus. Er waren ook leuke dingen zoals ik kon veel langer met de dag mee doen door de energie van het lopen verplaatsen naar de rolstoel. Ik kon mee doen, ik heb even een gezellig privé momentjes met de kids die even op schoot willen zitten. Soms komt er wel eentje even kletsen of vertellen wat ze hebben gezien. Wat me toch elke keer weer verbaast is dat het voor kinderen zo snel normaal is. Ohh je heb een rolstoel.. kom je hahah. Waarom is de wereld als je ouder wordt zo ingewikkeld

Wat nog steeds vermoeiend blijft de prikkels die zoeen dag met je mee brengt. Daar wordt je zo verschrikkelijk moe van. Kan je nagaan vroeger stond ik 5 dagen 8 uur per dag met 26-28 kids om me heen en nu vind ik 1 enthousiast kleintje al snel te veel. Ik denk dat ik veel bonus . Maar al met al was het een heerlijke lange ochtend en middag. De kids enthousiast, lekker buiten even weer een klein beetje normaal gezin Ipv patiënt. De stapel foto boven aan de blog vind ik wel echt fantastisch. Ik wil op schoot, prima kind kom maar. Jesmay: maar mama je bent mijn mama ik mag alleen bij jou. De vader van het meisje wil jij dan op mijn nek? Jaaahhhhhhh. Probleem opgelost stapelen maar. Conclusie 1 Het is zo fijn om vrienden te hebben die het niet uitmaakt of je nu in een rolstoel zit, gek loopt of een rot dag heb! (Ik mag me gelukkig prijzen met zoveel lieve mensen om me heen)Conclusie 2: er moet echt iets met elektrische aansturing komen 😅

Gepubliceerd door ilona45662

Hi Even wat informatie over mij. Ik weet sinds 2 Jan dit jaar dat ik naast bekkeninstabiliteit ook MS heb. MS betekend dat er in je hersenen littekens of ontstekingen zitten. Hierdoor kunnen de signaaltjes van uit je hersenen niet goed gestuurd naar alle andere delen van je lijf. Ook is MS een auto immuun ziekte waardoor je lichaam uit zichzelf de goede cellen aanvalt en stukmaakt. En dat alles zorgt voor nogal wat problemen. Ik heb de primair progressieve vorm, hiervoor is in Nederland helaas nog geen medicatie. Ook betekend dat als er iets uitvalt in mijn lichaam, dat in ieder geval niet meer terug komt zoals het was. Soms komt er wel weer wat aansturing terug en soms helaas niet. Helaas is het in de zomervakantie erg snel gegaan. Ik heb nu hulp van een stok en/of brace nodig om te lopen. En Steeds vaker ook van een rolstoel, dat ligt eraan hoe “goed”het gaat . Groetjes Ilona

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: